Bron 1: OMIM®:  http://www.ncbi.nlm.nih.gov/sites/entrez?db=omim,
Bron 2: Dr. E.R.P. Brunt, neuroloog

OMIM 109150

Andere ziektebenamingen
Spinocerebellaire ataxie 3; SCA-3
Spinocerebellaire atrofie 3
Azoreese neurologische ziekte
Azoren-ziekte
Spinopontine atrofie
Nigrospinodentatale degeneratie
Ziekte van Joseph
Ziekte van Machado
Erfelijke spastische ataxie
Striato-nigrale degeneratie
Ziekte van Machado-Joseph; MJD

Symptomen
Bij lichte, laat beginnende vormen, is er soms alleen maar ataxie, maar er kunnen ook onwillekeurige bewegingen bijkomen, spasticiteit, gevoelsstoornissen, en gedeeltelijke verlammingen. 
Symptomen van MJD/SCA-3 beginnen meestal in het derde decennium van het leven. Soms ontstaan de eerste verschijnselen al vroeg in het leven ontstaan, afhankelijk van de mate waarin de CAG-repeat is verlengd.
De klinische verschijnselen van MJD/SCA-3 passen binnen ADCA-1. Behalve ataxie zijn er vaak verhoogde reflexen (‘pyramide baan’-verschijnselen) en kunnen in het verloop van de ziekte verlammingsverschijnselen (paresen) van de oog- en mondspieren ontstaan. Opmerkelijk zijn de vaak enigszins opengesperde ogen en de trekkingen in het gelaat: kleine trekkingen bij bewegingen van de gelaatsspieren (myoclonus). Soms gaat de ataxie gepaard met parkinson-verschijnselen zoals trillen. Vooral bij relatief jonge mensen kunnen tevens verschijnselen van spierverkramping (onwillekeurige bewegingen, dystonie) voorkomen.
De patholoog-anatomische afwijkingen komen overeen met OPCA-1, maar de afwijkingen worden ook gevonden in de basale ganglia, (diepe hersenkernen) zoals de zwarte kern.

Oorzaak
In 1993 is de plaats van het gen van de ziekte van Machado-Joseph vastgesteld. In 1994 is de plaats van het gen van SCA-3 nauwkeurig vastgesteld op chr 14q32-ter. In het najaar van 1994 is de plaats van het gen van de ziekte van Machado-Joseph nauwkeurig vastgesteld op chr 14q32.1. Bij genetisch onderzoek bleek dat patiënten met verschijnselen en een genetische lokalisatie van SCA-3 ook een verlenging van de CAG-repeat in het MJD-gen hadden. Met andere woorden: het SCA3-gen was gelijk aan het MJD-gen, en dus niet verschillend. De mutatie bestaat uit een verlengde herhaling van drie bouwstenen van het DNA, te weten de bouwstenen Cytosine, Adenine en Guanine.

Epidemiologische gegevens
SCA-3/MJD wordt gevonden bij ongeveer 30-35% van alle mensen met een ataxie met een autosomaal dominant patroon van overerving.

Preventieve maatregelen
Pre-implantatiediagnostiek bij SCA-3.

Onderzoek
De mutatie is aantoonbaar door middel van bloedonderzoek, waarbij wordt gezocht naar de aanwezigheid van de afwijking van het erfelijk materiaal dat leidt tot SCA-3/MJD.

 

Nieuwe ontwikkelingen bij onderzoek naar SCA3 in Michigan(USA).

 

Een team onderzoekers heeft muizen met SCA3 onderzocht.

Ze ontdekten dat al voordat er symptomen van ataxie waren, er problemen waren met het functioneren van een bepaald type Kalium kanaal in de cellen van de kleine hersenen. Zeer kleine kanaaltjes in de hersencellen regelen de uitvloed en binnenkomst in de cel van onder andere het element Kalium. Kalium heeft invloed op het functioneren van de cel.

De onderzoekers vonden dat als ze de Kalium kanalen activeren, de symptomen van ataxie verminderen, later of niet gaan optreden. Ze speculeren dat het activeren van de Kalium kanalen mogelijk ook kan werken bij andere typen SCA.

 Dit soort onderzoek op genetisch gemodificeerde muizen kan een basis zijn voor een therapie voor mensen in de toekomst. Het is echter nog maar een begin. Om van een expirimenteel onderzoek bij muizen tot een mogelijk medicijn te komen duurt gemiddeld 8 jaar. Er is veel onderzoek met diverse positieve uitkomsten die tot een mogelijke medicatie kunnen bijdragen. Slechts weinig onderzochte stoffen halen de eindstreep;  door de European Medicine Authority erkende medicatie.

 

Balthasar, Budapest,12-09-2011